Arte Povera
Deze installatie is een hedendaagse echo van de Arte Povera-beweging uit het Italië van de jaren zestig. Kunstenaars maakten kunstwerken van gebruikte simpele alledaagse en zogenaamd waardeloze materialen. Het was een artistieke manier om de industrialisatie en overconsumptie te bekritiseren.In deze installatie wordt die historische lijn doorgetrokken naar onze eigen tijd waarin het meest vluchtige object, het fastfashion kledingstuk, de nieuwe drager van betekenis wordt.De filosofie is ongemakkelijk actueel. En juist hier komt de kracht van het kunstwerk naar voren: het biedt weerstand.
Afgedankt
Door afgedankte materialen te onderwerpen aan een alledaags materiaal als klei, geeft de kunstenaar ze een nieuw, duurzaam lichaam. Wat bedoeld was als tijdelijk, snel geproduceerd en weer vergeten, wordt nu geconserveerd. Een stuk textiel dat anders niet zou overleven, wordt een sculpturaal monument van onze tijd.
Fossiel
Maar het werk is niet zonder ironie. Het oogt solide, bijna massief maar is in werkelijkheid hol en kwetsbaar. De textuur van het oorspronkelijke textiel blijft zichtbaar, als een fossiel in klei. De structuren van de stof blijven echter zichtbaar: plooien, naden, vezels. Wat er mooi uitziet, blijkt teer en kwetsbaar.
reflectie
Delen van deze installatie zijn een verduurzaming in rauwe klei afgewisseld met versteende delen in keramiek. De oorspronkelijke vezels zijn letterlijk weggebrand en slechts een extreem kwetsbare lege huls is overgebleven. 95% van het werk gaat dan ook verloren tijdens de ovenstook door dit extreem kwetsbare procedé.
Wat waardevol lijkt, blijkt van binnen leeg. Dit contrast is geen toeval, maar een spiegel. Dit werk nodigt uit tot reflectie. Niet alleen op wat we dragen, maar ook op wat we achterlaten
